Piotrze.... Zbyt wiele słów... zbyt wielki natłok uczuć... zbyt trudno, by cokolwiek napisać.... [*]
skomentuj (1)
Nie było mnie tu bardzo dawno. Weszłam jedynie w poszukiwaniu wspomnień. Dziś nadszedł taki czas, czas powrotów... Skłamałabym mówiąc, że przeczytałam wszystkie notki... Wróciłam, by odczytać jeden komentarz... komentarz od Piotra... wróciłam, bo bałam się go utracić. Czy życie musi aż tak kopać nas po tyłkach?
"Ludzie których kochasz są jak chmury.Są na Twoim niebie dłużej lub krócej, ale nigdy na zawsze." Poczułam listopadowe zimno.
impreza? goście? romantyczna kolacja przy świecach? a może zwyczajny miły wieczór z mężem u boku? pomyłka!!!chociaż może nie do końca... był wieczór... były świece... były łzy... i był TATA...
czego do jasnej cholery jeszcze Ci trzeba?!
wtulona w poduszkę utkaną ze słonych kropli
wpadłam
głęboko
"Wojownik skupia się na maleńkich cudach codzienności.
Jeśli potrafi w nich dojrzeć to, co piękne, znaczy to, że i on nosi w sobie piękno, bowiem świat jest zwierciadłem, w którym odbija się twarz każdego człowieka.
I choć wojownik dobrze zna swoje wady i ograniczenia, robi co w jego mocy, by zachować pogodę ducha w trudnych sytuacjach.
Ostatecznie, świat zawsze stara się przyjść mu z pomocą, nawet jeżeli wszystko wokół wydaje się temu przeczyć"
cudowny coelho...
ale chyba nie umiem....
dostrzegam zbyt wiele...
jestem pajacem...
nic nie przychodzi...
staje się dziwadłem... odszczepieńcem...
nie lubię ludzi... przepraszam....
taki dzień, miesiąc... dziwny czas...
